๒๙. นิทานเรื่อง นายสุมนะช่างดอกไม้

๒๙. นิทาน

เรื่อง นายสุมนะช่างดอกไม้

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล               เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งศรี

เมื่อพระองค์ยังทรงสำราญดี                        อยู่พงพีเวฬุวันวราราม

ของพระเจ้าพิมพิสารท่านถวาย                    โดยมุ่งหมายพึ่งพิงสิ่งทั้งสาม

คือพระพุทธพระธรรมเลิศล้ำนาม                  พระสงฆ์งามเลิศล้ำด้วยธรรมวินัย

ครั้งน้ันยังมีชายนามสุมนะ                            เป็นข้าพระพิมพิสารกษัตริย์ใหญ่

เก็บมะลิไม่น้อยร้อยมาลัย                            ถวายให้จอมกษัตริย์เป็นอัตรา

ได้เงินวันละแปดเหรียญภาคเพียรทำ           เป็นพระจำทุกวันจึงหมั่นหา

เอาเงินเลี้ยงบุตรนั้นและภรรยา                     อยู่เป็นผาสุขมาทั้งตาปี

วันหนึ่งหิ้วตะกร้ามาลาขาว                           ถวายเจ้านายนั้นขมันขมี

เดินสวนทางพระพุทธองค์ทรงโสภี              เปล่งฉัพพรรณรังสีสว่างตา

เพราะพระองค์สอดส่ายพระญาณ                 ได้พบพานคนดีมีวาสนา

นายสุมนะมาลาการมีบุญญา                         ในชาติหน้าจะได้ตรัสพระสัทธรรม

จึงเปล่งฉัพพรรณรังสีสว่างไสว                     ให้นายช่างชื่นมื่นใจชื่นฉ่ำ

ถวายดอกไม้หอมเข้าน้อมนำ                        ให้เขาทำบุญทานด้วยศรัทธา

จะได้เป็นนิสัยปัจจัยส่ง                                  ชื่นชมองค์อรหัตพระสัตถา

ในชาติหน้าจักกำเนิดเกิดกายา                      ถึงพุทธาธิโพธิปรโยชน์ยาว

นายสุมนะมาลาศรัทธาเหลือ                         แทบไม่เชื่อสายตาประหม่าหนาว

ฉัพพรรณรังสีช่วงดังดวงดาว                         สว่างพราวรัศมีหกสีรุ้ง

จึงโปรยดอกไม้ขาวแทบเท้าท่าน                  บรรจงหว่านโปรยไปด้วยใจมุ่ง

บูชาพระทูลกระหม่อมให้หอมฟุ้ง                   ดอกไม้มุงเหมือนข่ายรอบกายองค์

ไม่ตกลงถึงดินสิ้นทุกดอก                              เหมือนข้าวตอกดอกไม้ใจประสงค์

เป็นตาข่ายรายรอบเป็นขอบวง                       เป็นเหมือนกรงครอบองค์พระศาสดา

ประชาชนคนผู้ได้ดูเห็น                                  ก็ตื่นเต้นปาฎิหารย์สุดหรรษา

จึงเล่าลืออื้อไปในพารา                                  นายมาลาเข้าเฝ้าเจ้าแผ่นดิน

ว่ามาลาสีขาวในคราวนี้                                  ข้ายอมพลีพระอรหันต์องค์นั้นสิ้น

มีโทษทัณฑ์สถานใดในชีวิน                          ข้าก็ยินดีรับพระอาญา

พระเจ้าพิมพิสารโบราณราช                           ตรัสประภาสว่านายเป็นชายกล้า

เจ้าใจกล้าขัดกษัตรา                                      ทั้งเงินตรารายได้ไม่เสียดาย

ฝ่ายเมียนายสุมนามาลาการ                           ก็เดือดดาลผัวบ้าพาฉิบหาย

จะถูกพระราชาท่านฆ่าตาย                             จึงวุุ่่นวายเข้าวังไปนั่งฟ้อง

หวังให้ตนรอดตายพ้นฝ่ายผิด                         ไม่ถูกติดวงเคียวไปเกี่ยวข้อง

ว่าผัวทำตามใจไม่ปรองดอง                            ถวายกองมาลาไม่หารือ

พระเจ้าพิมพิสารฟังสารเฉลย                          ก็ทรงเฉยนิ่งสดับไม่นับถือ

ออกนอกวังไปนั่งประนมมือ                             เชิญพระลือสายเจ้าให้เข้าวัง

จะถวายพระกระยาภัตตาหาร                           พระทรงญาณทราบได้ดั่งใจหวัง

ว่าเข้าไปคร้ังนี้จะดีดัง                                      คนได้ฟังเรื่องชายนายมาลา

จึงเสด็จเข้าชานพระลานหลวง                        คนทั้งปวงห้อมล้อมอยู่พร้อมหน้า

ตาข่ายดอกไม้ครอบรอบกายา                         ประจักษ์ตาแก่ชนคนทั้งปวง

จึงรู้เรื่องนายว่ามาลาการ                                 ถวายทานดอกไม้อย่างใหญ่หลวง

จึงดอกไม้มาคลุมเป็นพุ่มพวง                          ประดุจดวงดอกฟ้าดาราราย

พระเจ้าพิมพิสารบรรหารสั่ง                             ให้เรียกชั่งดอกไม้มาถวาย

ทรงตรัสวา่ทำถูกลูกผู้ชาย                               ที่ยอมตายบูชาพทุธาจารย์

จึงพระราชทานทรัพย์ให้คับคั่ง                        มอบให้ทั้งข้าใช้ฝ่ายทหาร

พร้อมทั้งภรรยามาประทาน                              ทั้งเรือนชานอยู่สบายจนตายไป

พระพุทธองค์ก็ทรงทำนายว่า                          นายสุมนามีบุญอุดหนุนให้

จะเกิดเป็นเทวาชาติหน้าไซร้                          ไม่ตกในอบายอีกหลายกัลป์

ชาติสุดท้ายกำเนิดเกิดเป็นคน                         จะหลุุดพ้นเป็นอรหันต์

เป็นปัจเจกโพธิสันโดษครัน                             มีนามน้ันว่าพระสุมนพุทธ์ ฯ  (๔๘ คำ)

                                                    

                                                                                 ๑๔ มกราคม  ๒๕๓๓                         

        

๒๘ นิทานเรื่อง คระหะทินทดลองพระพุทธเจ้า

๒๘. นิทานเรื่อง

คระหะทินทดลองพระพุทธเจ้า 

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล               เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งศรี

เมื่อพระพุทธองค์ยังทรงสำราญดี                ในกรุงสาวัตถีบุรีรมย์

มีมานพสองนายเป็นชายฉลาด                    นับถือศาสนาใดยังไม่สม

ยังคลางแคลงแหนงใจในอารมณ์                เพียงนิยมนับถือตามชื่อนาม

มาณพหนึ่งนามว่าคระหะทิน                        นิยมยินสัจจะนิครนถ์อันคนขาม

ว่าเป็นสัพพัญญูรู้ดีงาม                                 อดีตความอนาคตปัจจุบัน

ใครจะทำใครจะพูดหรือหยุดคิด                   ย่อมรู้จิตได้จริงทุกสิ่งสรรพ์

นำมาเล่ากับสหายไม่วายวัน                        พระอรหันต์ที่ตรัสคือสัจจ์นิครนถ์

มาณพหนึ่งนามมีสิริคุต                                นับถือพุทธอรหันต์ตรัสมรรคผล

ว่าเป็นสัพพัญญูรู้สากล                                รู้ใจคนคิดนึกตื้นลึกพลัน

ไม่เชื่อว่านิครนถ์รู้ล้นฟ้า                              จึงคิดหาทางช่องทดลองนั่น

ให้นิมนต์นิครนถ์ทุกคนนั้น                           มาขบฉันอาหารที่บ้านตน

สิริคุตวางแผนไว้แน่นหนา                           พิสูจน์หาอรหัตต์ตรัสมรรคผล

ให้ขุดหลุมพรางตามายากล                         แล้วให้คนถ่ายคูถจนปูดเต็ม

แล้วเอาอาสน์มาวางไว้ข้างหลุม                  เอาใบไม้มาสุมไว้เต็มเล่ม

อรหันต์จริงแหละไม่และเล็ม                        แม้แต่เข็มที่ฝังก็ยังรู้

พอนิครนถ์เข้ามาถึงหมู่บ้าน                         ก็ไหว้วานให้นั่งลงทั้งหมู่

ก็ตกหลุมขี้หมดนอนคุดคู้                             จึงให้ผู้คนตีวิ่งหนีเกรียว

พิสูจน์ว่าอรหันต์พวกนั้นปลอม                     มันช่างหอมเต็มทีทั้งขี้เยี่ยว

ยังไม่เห็นสักสิ่งจริงจริงเจียว                        แล้วยังเที่ยวคุยฉันสัพพัญญู

คระทินแค้นเคืองเรืองนี้้นัก                           ที่เพื่อนหักหน้าตนเสียคนผู้

จึงพูดจายิ้มแย้มเดินแต้มคู                           จะเชิญครูของเพื่อนไปเรือนชาน

ไม่นับถือนิครนถ์ทุกคนแล้ว                          ขอเพื่อนแก้วช่วยเหลือเอื้อเฟื้อฉาน

ไปเชิญพระพุทธองค์ผู้ทรงญาณ                  ไปฉันภัตตาหารที่บ่้านเรา

พระพุทธองค์ทรงสอดทอดพระญาณ           ไปถึงบ้านคระหะทินถึงถิ่นเขา

เห็นหลุมถ่านขุดไว้มิใช่เบา                           เขาจะเผ่าบาทาตถาคต

ตถาคตจรดบาทลีลาศ                                  หลุมถ่านไฟที่ลับก็ดับหมด

คระหะทินใจสั่นอยุ่รันทด                             จะละพยศกลับมาศรัทธาเรา

เมื่อฟังธรรมคำเทศน์เห็นเหตผล                  จะหลุดพ้นสาเหตุกิเลสเผา

สำเร็จโสดาบันได้บรรเทา                            จะลุเข้าพระนิพพานอีกนานไกล

จึงเสด็จไปเยือนถึงเรือนชาน                       เหยียบหลุมถ่านอำพรางไม่ย่างไหม้

ถ่านเหมือนดอกบัวบานเต็มลานไป              ก็ตกใจคระหะทินแทบสิ้นลม

ภัตตาหารต่างต่างที่อ้างหมาย                     จะถวายอย่างดีไม่มีสม

หม้อไหเปล่าแท้แท้มีแต่ลม                         แทบจะล้มลงตายอับอายนัก

สิริคุตปลอบว่าอย่าตกใจ                              เอาหม้อไหจานถ้วยจะช่วยตัก

คระหะทินก็อายแทบตายชัก                        อาหารสักหม้อไหมิได้ทำ
สิริคุตจึงว่าเพื่อนยาาเอ๋ย                              อย่านิ่งเฉยช้าอยู่ไม่สู้ขำ
เชิญไปหยิบยกเอาหม้อข้าวน้ำ                    เอามาทำไทยธรรมให้ฉ่ำใจ
คระหะทินจำใจไปเปิดหม้อ                          อาหารพอแก้จนสักคนได้
ตักมาถวายพระสงฆ์ด้วยจงใจ                      ตักเท่าไรไม่พร่องของมากมาย
เลี้ยงพระได้ห้าร้อยใข่น้อยน่ั่น                      พอขบฉันครบหมดไม่หดหาย
คระหะทินมืดหน้าจนตาลาย                         ใจหนึ่งอายใจหนึ่งสะพรึงกลัว
พระห้าร้อยขบฉันกันไม่หมด                        ยังปรากฎเหลือหลายมากมายทั่ว
ยิ่งคิดยิ่งหวั่นไหวใจระรัว                              จึงก้มหัวกราบบาทาประหม่าใจ
พระพทุธองค์ทรงตรัสจรัสเสียง                    โดยสำเนียงแจ่มสว่างกระจ่างใส
อนุโมทนาบุญทานเบิกบานใจ                      โดยมิได้แย้มโอษฐ์กล่าวโทษทัณฑ์
คระหะทินสิ้นพยศหมดกิเลส                        ฟังพระเทศน์บุญทานสารสวรรค์
สำเร็จได้ดวงตาโสดาบัน                              ในฉับพลันฟังธรรมสิ้นคำลง
เลื่อมใสพระพุทธฤทธิ์จิตเบิกบาน                 เสกอาหารได้ตามความประสงค์
เกรงพุทธานุภาพก้มกราบลง                        ขอพระองค์โปรดให้อภัยเทอญ
เรื่องนี้ไม่นิพนธ์เป็นมนตรา                           ในบทพาหุงนั้นสรรเสริญ
เกินคาถาเก้าบาทจะขาดเกิน                        ไม่จำเริญมงคลเป็นผลดี ฯ ( ๔๘ คำ )

                                                                           
                                                                              ๑๓  มกราคม  ๒๕๓๓       

๒๗. นิทานเรื่อง เศรษฐีขนมเบื้อง

๒๗. นิทาน

เรื่อง  เศรษฐีขนมเบื้อง 

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล             เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งศรี

ในเมืองราชคฤหาเป็นธานี                          มีเศรษฐี "โกสิยะ" ตั้งตระกูล

แกร่ำรวยเงินตรามหาศาล                           แปดร้อยล้านทรัพย์สินไม่สิ้นสูญ

ถึงมั่งมีหลายหลายแสนมากมูน                  ยิ่งเพิ่มพูนทรัพย์สินไม่กินใช้

แกตระหนี่ถึ่เหนียวเด็ดเดี่ยวยิ่ง                    ทาสชายหญิงอดอยากจนปากไหม้

ไม่เคยทำบุญทานการใดใด                        ไม่เคยให้ทานทาสขาดปรานี

วันหนึ่งแกอดอยากจนปากขม                     อยากกินขนมเบื้องบ้างอย่างเต็มที่

จึงพาเมียหลบหน้าประชาชี                        ไปทำที่กินกันอยู่ชั้่นบน

ขึ้นตำหนักเรือนยอดทอดขนม                     จะกินอมแอบเร้นจึงเป็นผล

ขีนมากินกันอยู่กลางหมู่ชน                          กลัวว่าคนใช้สอมาขอกิน

พระพุทธองค์ทรงตรวจสำรวจสัตว์               เพื่อจะตรัสสอนทานการถือศีล

พบโกสิยะเศรษฐีใหญ่ในธานินทร์               ตระหนี่สินทรัพย์ล้นเป็นพ้นคิด

แต่มีบุญวาสนามาแต่ก่อน                           พอจะสอนสั่งสมอบรมจิต

ให้ลุโสดาได้ในชีวิต                                    จึงประสิทธิ์พระโมคคัลาน์ญาณ

จึงสำแดงฤทธาให้ปรากฎ                            ปราบพยศเศรษฐีมหาศาล

จีงพระโมคคัลลาน์มิช้านาน                         ไปถึงบ้านเศรษฐีในที่ไกล

ปาฎิหารย์เหาะลอยขึ้นคล้อยเคลื่อน            ไปถีงเรือนเศรษฐีบุรีใหญ่

ลอยอยู่ที่หน้าต่างอย่างฉับไว                       สำแดงฤทธาให้เศรษฐีดู

เกิดเป็นควันดำคล้ายไฟไหม้บ้าน                 ทั่วเรือนชานควันฟุ้งพวยพุุ่งอยู่

เศรษฐีใหญ่กลัวไฟจะไหม้กู                          เถรมาสู่เรือนไฟจะไหม้ตาย

จึงถวายขนมเบื้องเครืองบูชา                        ขอท่านอย่าทำไฟไหม้ฉิบหาย

พระโมคคัลาน์ไม่รับกลับภิปราย                    ให้ถวายทูลกระหม่อมพระจอมภพ

ท่านเศรษฐีตอบว่าถ้าเช่นนั้่น                         จงพาฉันนี้ไปให้ประสบ

พระโมคคัลาน์พาเข้าไปเคารพ                      นั่งนอบนบพุทธะภควัน

ขนมเบื่้องหนึ่งตะกร้าเอามาถวาย                  กลับมากมายเหลือครอบพระขบฉัน

เลื้ยงสาวกห้าร้อยไม่น้อยครัน                        พระเสกสรรปาฎิหารย์บันดาลใจ

ในบุญทานการกุศลเกิดผลไกล                     จนถึงได้ดวงตาโสดาบัน

ขนมเบื้องเหลือหลายมากมายอยู่                 ไร้พระผู้อยู่ครบจะขบฉัน

ขนมหนึ่งตะกร้าน่าอัศจรรย์                            พระอรหันต์ห้าร้อยยังน้อยไป

พระห้าร้อยขบฉันกันไม่สิ้น                            ยังเหลือชิ้นขนมอร่อยหาน้อยไม่

ขนขนมมูลมองไปกองไว้                              ประตุูใหญ่นิเวศเชตุพน

เรียกประตูขนมเบื้องเรื่องประหลาด               กองเกลือนกลาดทิ้งไว้ใกล้ถนน

เพื่ออวดตาบรรดาประชาชน                          ให้ได้ยลต่อมาอีกช้านาน ฯ

                                                                               ๑๓  มกราคม ๒๕๓๓

๒๖. นิทานเรื่อง พระภาคิไนยเผลอสติตีหัวลุง

นิทานเรื่อง 

พระภาคิไนยเผลอสติตีหัวลุง

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล          เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งศรี

พระภาคิไนยเป็นหลานอาจารย์ดี            กลับมาตีหัวลุงเพราะยุ่งใจ

เมื่อครั้งพระพุทธองค์ทรงสุขสันต์           ณ เชตวันอันผ่องใส

ณ กรุงสาวัตถีธานีใน                               พระสังฆรักขิตได้ผนวชตน

สำเร็จพระอรหันต์ตัดกิเลส                     ได้ครองเพศอรหันปัตติผล

จำพรรษาอยู่นิเวศเชตุพน                       ทั้วทุกคนรู้จักพระนักพรต

ส่วนน้องชายมีบุตรสุดที่รัก                      ก็รู้จักเรียนธรรมรู้กรรมกฎ

สอนให้บุตรรู้ธรรมอันงามงด                   ถึงกำหนดวันพระไม่ละเว้น

พาบุตรมาหาลุงใจมุ่งหมาย                    ให้บุตรชายเข้าผนวชบวชเป็นเถร

ลูกชายจึงได้บวชผนวชเณร                    แล้วบวชเป็นพระสงฆ์ด้วยจงใจ

แล้วหลีกไปภาวนายังป่าชัฎ                   ซึ่งเป็นวัดเล็กน้อยไม่ค่อยใหญ่

เมื่อถึงคราวออกพรรษาได้ผ้าไตร          สองผืนใหญ่ขาวผ่องยาวสองวา

อีกผืนหนึ่งยาวเสร็จสักเจ็ดศอก             จึงเอาออกย้อมคร่ำน้ำกาสาว์

ครุ่่นคิดถึงหลวงลุงจึงมุ่งมา                    ถวายผ้าผืนยาวให้เฒ่าลุง

เมื่อพบหนาหลวงลุงจึงมุ่งเข้า                เข้าล้างเท้าให้สะอาดใจมาดมุ่ง

จัดน้ำดื่มมาถวายหมายบำรุง                 ถือใบพัดปัดยุงให้เย็นใจ

แล้วหยิบผ้ากาสาว์มาถวาย                   โดยมุ่งหมายกตัญญูต่อผู้ใหญ่

ลุงตอบว่าข้านี้ก็มีใช้                              เธอเอาไว้ใช้ผ้าของข้ามี

ส่วนพระภาคิเนยก็เลยเก้อ                     ทำหน้าเป๋อเซ่ออยู่ไม่รู้ที่

เสียแรงเอามาถวายถึงร้ายดี                  หลวงลุงชีใหญ่กลับไม่รับไว้

หลวงลุงคงรังเกียจคิดเดียดฉันท์          ไม่ผูกพันพิศวาสญาติในไส้
เราสึกเสียดีกว่าน่าอายใจ                      เอาผ้าไปขายหาเงินตรามี
เอาเงินซื้อแม่แพะนั่นแหละถูก              พอตกลูกขายเล่นเป็นเศรษฐี
เราจะได้แต่งงานเสียทันที                     ไม่กี่ปีมีลูกใจผูกพัน
เราจะพาลูกยาภรรยาสาว                       มากราบเท้าหลวงลุุงใจมุ่งมั่น
ขึ้นขี่เกวียนนั่งขับมาฉันพลัน                  เมียเรานั้นเผลอไผลไม่แลดุ
ปล่อยให้ลูกพลัดตกหกผลุบผลับ           ถูกเกวียนทุับจนตายใจหดหู่
เอาประตักตีเมี่ยเสียให้รู้                         ฟาดหัวหูให้นึกรู้สึกตัว
พลางก็เอาใบพัดขึ้นกวัดไกว                 ฟาดลงไปทันทีถูกที่หัว
ถูกหัวลุุงทันทีเหมือนตีวัว                      ตกใจกลัวบาปที่ไปตีลุง
พระสังฆรักขิตพูดติดตลก                     ตึภรรยามาหยกหยกแล้วยังยุ่ง
ตีผิดตัมาตลบจะตบยุง                          มาตีลุงด้วยโทษโกรธอะไร
พระภาคิเนยทิงพัดวิ่งลัดทุ่ง                  จะหนีลุงให้พ้นไปจนได้
หมู่พระเณรวิ่งจับโดยฉับไว                   พาเอาไปเฝ้าพระตถาคต
พระพุทธองค์ทรงแจ้งแทงตลอด          รู้ใจยอดเถรถวิลจนสิ้นหมด
จึงตรัสว่าปล่อยจิตให้คิดคด                 เที่ยวเลี้ยวลดดั้นด้นไม่พ้นมาร
หมั่นระวังดวงจิตคอยติดตาม               ดั่งหนึ่งล่ามม้าวไ้มิให้พล่าน
ผู้รักษาจิตล่วงพ้นบ่างมาร                   จึงสำราญสูโขเป็นโสดา
มาบวชในธรรมวินัยต้องใฝ่ฝัน             โสดาบันมุ่งมาดปรารถนา
จนถึงพระอรหันต์อนันตา                     เพราะอุตส่าห์พากเพียรเล่าเรียนธรรม
อันลูกพระตถาคตหมดมานะ                อุตสาหะเวียนวกจิตตกต่ำ
เป็นโมฆะบุรุษเปล่าคนเจ้ากรรม          เธออย่าทำผิดซ้ำหมั่นบำเพ็ญ (๔๒ คำ)

                                                                  ๑๓  มกราคม ๒๕๓๓         

๒๕ นิทานเรื่อง คาถาศักดิ์สิทธิ์

๒๕ นิทานเรื่อง

คาถาศักดิ์สิทธิ์

     ๐ มีนิทานชาดกท่านยกมา           พระศาสดาทรงเล่าแก่เหล่าสงฆ์

ว่าคร้ังหนึ่งนานสุดพระพุทธองค์       เกิดเป็นพงศ์พราหมณ์าทิสาจารย์

อยู่ในตักศิลาพระอาวาส                   เชิงไกรลาศสูงใหญ่ในไพรสาณฑ์

มีศิษย์หามาเรียนหมุนเปลี่ยนกาล    มากประมาณห้าร้อยใหญ่น้อยมี

มีนาณพหนึ่งเพียรเรียนวิชชา           แต่ปัญญาทึบทึมอยู่ถึงที่

จึงต้องบอกคาถาคำบาลี                  มีอยู่สี่ห้าคำให้จำไว้

ให้หมั่นท่องภาวนาร้อยกว่าคาบ      จนซึบซาบในคำแล้วจำได้

"ฆะเฎสิ ฆะเฎสี" ดำริไป                  "กิงกะระณา" ว่าไว้ในใจตน

"อะหะงปิตตัง ชานามิ" สติกล้า       ภาวนาร้อยแปดพันเก้าหน
มาณพน้อยจำคาถาภาษาคน          หม่ั่นท่องบ่นภาวนาเป็นอาจิณ
วันหนึ่งกษัตราพาราณาสี               ยามราตรีเที่ยวท่องตามท้องถิ่น
เพื่อตรวจจับโจราในธานินทร์         พระได้ยินภาวนาคาถาดัง
ฝ่ายเจ้าโจรตัดช่องเข้าย่องเบา      ได้ยินเข้าก็ค่อยเดินถอยหลัง
ไม่กล้าเข้าตัดช่องจ้องจังงัง           เพราะได้ฟังคาถาของมาณพ
พระราชาทรงคิดศักดิ์สิทธิ์นัก         อยากรู้จักว่าใครใคร่ประสบ
เรียกเจ้าของคาถาน้ันมาพบ           โดยเคารพเรียนคาถาสำคัญ
ฝ่ายเสนาบดีมีพยศ                         คิดขบถเป็นใหญ่ดังใฝ่ฝัน
จึงจ้างช่างกัลบกยกรางวัล             ใช้มีดควั่นคอราชาอย่าช้าที
ถ้าตนได้เป็นใหญ่ดังใจหวัง           จะแต่งตั้งกัลบกยกหน้าที่
ให้เลื่อนชั้นได้ว่าเสนาบดี               ช่างคนนี้รับฆ่าราชาพลัน
เมื่อตนมีโอกาสตัดเกศา                 จึงตั้งท่าเชือดคอไม่รอนั่น
พระราชาท่องบ่นมนต์สำคัญ           "ฆะเฎสิ" บทนั้นขึ้นทันที
กัลบกตกประหม่าจนตาขาว            จนถึงหนาวสะท้านสัน่เต็มที่
กราบพระบาทจอมเกล้าเจ้าชีวี        พระจงมีอภัยโทษโปรดเมตตา
แล้วสารภาพกราบทูลถึงมูลเหตุ     จงเนรเทศไปพลันอย่าฟันฆ่า
พระราชาทรงพระกรุณา                  งดอาญากัลบกยกโทษทัณฑ์
ส่วนเสนาบดีที่คิดคด                      ก็ทรงงดโทษฆ่าให้อาสัญ
เนรเทศให้ไปเสียไกลครัน              ส่วนช่างกัลบกบ้าไม่ว่าไร
มาณพน้อยเจ้าของท่องคาถา        พระราชาเรียนท่องจนผ่องใส
พระคาถาช่วยรอดให้ปลอดภัย       จึงยกให้ขึ้นว่าเสนาบดี
มาณพน้อยน้ันไซร้ใช่ใครเล่า         ลูกศิษย์เราชาติก่อนขจรศรี
มาเกิดเป็นจูฬบันถกในยกนี้           พระฤาษีคือเราจงเข้าใจ ฯ   (๓๒ คำ)

                                                                  ๑๒  ม.ค. ๓๓ 

๒๔. นิทานเรื่อง ธรรมิกอุบาสก

๒๔. นิทาน
เรื่อง ธรรมิกอุบาสก

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล            เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งสรรพ์

เมื่อองค์พระพุทธะภควัน                           เป็นสุขสันต์ในนิเวศพระเชตุพน

ธรรมิกอุบาสกหนึ่งคะนึงหา                       อยากฟังธรรมเทศนาสถาผล

นิมนต์พระมาสถานบ้านเรือนตน                ถวายกุศลศีลทานเบิกบานใจ

บอกว่าอยากฟังธรรมให้ฉ่ำจิต                   เอาชนิดปรมัตถ์สัจสมัย

มหาสติปัฎฐานนั่นอย่างไร                         พระคุณเจ้าจงได้เทศนา

พระคุณเจ้าก็เทศน์ให้ตามความประสงค์   ค่อยเจาะจงใจกล่าวยาวนักหนา

อุบสกนิ่งฟังนั่งหลับตา                              แล้วกล่าวว่า "หยุดก่อนช้าก่อนคุณ"

พระธรรมกถึกนึกว่าอุบาสก                       ไม่เข้าอกเข้าใจจึงวายวุ่น

ให้หยุดเทศน์ฟังเล่นพอเป็นบุญ               จึงรีบผลุนผลันกลับไปฉับไว

อุบาสกฟังเสียงสำเนียงเทศน์                   แล้วมีเหตุเงียบฉี่นี่ไฉน

จึงลืมตาขึ้นมาร้องว่าอะไร                        นี่พระไปไหนเร้นไม่เห็นเลย

แต่ลูกบอกว่าพ่อขอให้หยุด                      คงสิ้นสุดเลื่อมใสไปเฉยเฉย

ท่านจึงหยุดเทศน์พลางอย่างภิเปรย์        ไม่อ้่างเอ่ยปรมัตถ์กลับวัดวา

ฝ่ายธรรมิกอุบาสกก็ตกใจ                        ว่ามิได้บอกสงฆ์เจาะจงว่า

แต่พ่อพูดกับเทพเทวดา                          ที่ท่านมาแต่ดุสิตนิมิตองค์              

มาร้องชวนพ่อว่าอุบาสก                          ท่านอย่าตกในมนุษย์สุดประสงค์

กายมนุษย์ท่านนั้นถึงบรรจง                     เปรียบก็คงจะพอหม้อดินนา

จงละร่างกายมนุษย์อันสุดหยาบ              จงลอกคราบเหมือนงูสู่เวหา

มาเข้าร่างทิพย์เทพเสพเทวา                   อันเปรียบว่าหม้อทองผ่องโสภี

พ่อบอกว่า"ช้าก่อนหยุดก่อนคุณ"            ยังทำบุญฟังธรรมอยู่ที่นี่

เทพก็คล้อยลอยฟ้าสุขาวดี                      ลืมตาพลันทันทีไม่มีพระ

แล้วบอกบุตรสุดรักพ่อจักเกิด                  เป็นสุขเลิศลอยฟ้าสาธุสะ

จงให้ทานถือศีลฟังธรรมะ                        ลูกก็จะพบพ่อบนช่อช้ัน

เป็นเทพบุตรบนสวรรค์ชั้นดุสิต                 สิ้นชีวิตจะได้ไปสวรรค์

อุบาสกก็รีบดับชีพพลัน                            ไปเกิดชั้นดุสิตสวรรยา

จึงลูกชายไปถามพระดำรัส                       พระก็ตรัสว่าจริงทุกสิงสา

"บุคคลทำกุศลผลบุญญา                        ย่อมจะผาสุขใจในโลกนี้

เมื่อเขาละโลกไปในโลกหน้า                   ย่อมจะผาสุขยิ่งทุกสิ่งศรี

เป็นเทพในแดนฟ้าสุขาวดี                        เบิกบานที่เป็นมนุษย์ผ่องผุดมา"   (๓๐ คำ)

  

                                                                           ๓๐  มกราคม  ๒๕๓๓

๒๓. นิทานเรื่อง กาถูกไฟไหม้กลางอากาศ

๒๓.นิทาน

เรื่อง กาถูกไฟไหม้กลางอากาศ

     ๐ มีนิทานนานสุดครั้งพุทธกาล         เป็นนิทานเรื่องจริงทุกสิ่งสม

เมื่อสัมมาสัมพุทธโคคม                         เป็นบรมนักปราชญ์ศาสดา

พระสาวกพร้อมหนาในอาราม                ล้วนงดงามทั้งสิ้นศีลสิกขา

จำวัดอยู่เป็นสุขทุกเวลา                         อยู่ในป่าผ่องแผ้วป่าแก้วกานต์

วันหนึ่งได้เวลาตอนฟ้าสาง                    พระสงฆ์ต่างยาตราหาอาหาร

บิณฑบาตเยี่ยมเยือนตามเรือนชาน       รับไทยทานเขาถวายตามรายทาง

ถึงบ้านหนึ่งน้ันไฟเกิดไหม้บ้าน             แสงไฟแรงแดงฉานโชติสว่าง

เสียงระเบิดดังปังฟังสะท้าน                  เสวียนหม้อควงสว่านลุกเป็นไฟ

ลอยขึ้นไปลุกสว่างอยู่กลางอากาศ       กาดำผาดบินถาเข้ามาใกล้

เสวียนหม้อก็คาคอกาไป                       ไฟลุกไหม้กาตายวายชีวา

หมู่พระสงฆ์รู้สึกนึกอัศจรรย์                   ว่ากานั้นกรรมบังกระมังหนา

บินอยุ่ในอากาศยังผาดมา                     เอาคอคาเสวียนหม้อมรณัง

เมื่อกลับพระอารามความสงสัย             จึงเข้าไปเล่าเรื่องแต่เบื่้องหลัง

ให้ทูลกระหม่อมจอมสงฆ์ได้ทรงฟัง      พระจึงสั่งสนทนาสาธยาย

ว่าครั้งหนึ่งนานนับเป็นกัปกัลป์             เจ้ากานั้นเกิดดีมีความหมาย

เป็นชาวนาไถนากระทาชาย                 แกเลี้ยงควายไถนาชรากาย

ลากไถแล้วล้มลุกลงคลุกคลาน            หมดแรงกายทำการงานทั้งหลาาย

ทรุดลงนอนอ่อนแรงในแปลงควาย      ชาวนานายนึกโกรธใจโหดนัก

เอาเชือกมาผูกควายท้ังซ้ายขวา          เอาฟางมาสุมไว้เอาไม้ปัก

แล้วจุดไฟเผาควายจนตายชัก             เพื่อตัวจักแล่เนื้อมาเถือกิน

เมื่อชาวนาฆ่าควายตายลำบาก            ตนก็จากตายลับไปดับดิ้น

ตกนรกไหม้มาเป็นอาจิณ                     เป็นปักษิณเกิดมาเป็นกาดำ

ถึงชาตินี้เป็นกาบินอากาศ                    ก็ไม่อาจหนีเวรเกณฑ์กระหน่ำ

บุคคลทำกรรมไว้ต้องใช้กรรม              จะดำน้ำบินได้ก็ไม่พ้น

ทำกรรมไว้ในศาสนาพระกัสสปะ         นานสุดจะคำนวณนับแสนสับสน

ถึงเกิดมาเป็นกาเข้าตาจน                   ยังทุรนรับกรรมที่ทำไว้

จะดำน้ำดำดินบินอากาศ                     ก็ไม่อาจหนีกรรมที่ทำได้

ต้องรับกรรมของตนทุกคนไป             ไม่มีใครหนีจากวิบากกรรม ฯ   (๒๘ คำ)

                                                                    ๘  มกราคม ๒๕๓๑